Porady dla Rodzin

 

APEL DZIECKA DO RODZICA

  • Nie psuj mnie dając mi wszystko, czego zapragnę. Niektórymi prośbami wystawiam Cię jedynie na próbę. Dobrze wiem, że nie muszę mieć wszystkiego, czego się domagam.
    Nie obawiaj się czasem wobec mnie postępować stanowczo i zdecydowanie. Tego potrzebuję, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa.
    Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Tylko Ty możesz pomóc mi je teraz zwalczyć.
    Nie rób ze mnie większego dziecka niż jestem. To sprawia, że postępuję głupio, aby wydać się dużym.
    Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej skutkuje, gdy rozmawiamy w cztery oczy, spokojnie i dyskretnie.
    Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami mojego złego zachowania. Potrzebne mi są równie bolesne i nieprzyjemne doświadczenia.
    Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię, że Cię nienawidzę. To nie Ty jesteś moim wrogiem, lecz Twoja władza nade mną.
    Nie bądź niekonsekwentny. To mnie ogłupia i tracę wtedy całą wiarę w Ciebie.
    Nie przejmuj się tak bardzo moimi małymi dolegliwościami.Czasami, to jedyny sposób, by zwrócić na siebie Twoją uwagę.
    Nie zrzędź. W przeciwnym razie musze się przed Tobą bronić i robie się głuchy.
    Nie dawaj mi pochopnych obietnic bez pokrycia. Czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich potem nie dotrzymujesz.
    Nie zapominaj, że zawsze za wszelką cenę staram się wyrazić, co czuję. Dlatego niekiedy popełniam błędy.
    Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. To mnie krępuje, a strach zmusza mnie do kłamstwa.
    Nie rób tak, abym swoje pomyłki uznał za grzechy. To zagraża memu poczuciu wartości.

    Nie zmieniaj zasad postępowania ze względu na układy. To wywołuje we mnie zamęt i utratę wiary w siebie.
    Nie odtrącaj mnie, gdy dręczę Cię pytaniami. W przeciwnym wypadku przestanę Cię pytać o cokolwiek, a odpowiedzi poszukam gdzie indziej.
    Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie czy bezpodstawne. One po prostu są. Realnie je przeżywam.
    Nigdy nie sugeruj, że tylko Ty jesteś doskonały i nieomylny.Przeżywam szok, gdy widzę, że taki nie jesteś.
    Nie okazuj wobec mnie agresji słownej i fizycznej. Pamiętaj , że ja uczę się od Ciebie!
    Nie myśl, że przepraszając mnie tracisz autorytet. Za uczciwą grę umiem podziękować miłością.

    Nie zapominaj, że lubię eksperymentować. Nie zabraniaj mi tego. Eksperymentowanie pozwala mi się rozwijać.
    Nie zapominaj, że rosnę szybko. Zapewne trudno Ci dotrzymać mi kroku, ale proszę Cię, postaraj się!
    • Nie bój się miłości. NIGDY !

JAK OPANOWAĆ TRUDNE ZACHOWANIA DZIECI?

• Nie bądź nieustannie niezadowolony. Kiedy dziecko zachowuje się niewłaściwie, okaż dezaprobatę, wyjaśnij, dlaczego zachowanie jest nie do przyjęcia i jak powinno wyglądać zachowanie właściwe.

• Jeśli dziecko nie zachowało się zgodnie z Twoimi wskazówkami, postaraj się znaleźć coś pozytywnego w tym, co zrobiło.

• Zawsze staraj się, aby zakończyć rozmowy o rudnych zachowaniach na pozytywnej nucie, żeby dziecko zrozumiało, że nie będziesz wiecznie niezadowolony i że lubisz dziecko i zależy Ci na nim.

• Dla niektórych dzieci bardzo skuteczne są wykresy, dzienniczki i umowy. Wszystkie te metody można zaadaptować niezależnie od wieku. Nawet z przedszkolakami można zawierać umowy.

• Przemyśl, dlaczego określone zachowanie jest dla Ciebie tak trudne do zniesienia. Czy jest to osobista reakcja, czy inni nie zwracaliby na to zachowanie uwagi? Jeśli tak jest, umów się z sobą samym, że nie będziesz zwracać uwagi na to zachowanie i przypominaj sobie o tym za każdym razem.

• Jeśli nie jesteś w stanie ignorować tego zachowania, postaraj się zmienić Twoją reakcję. Może w ten sposób uda się zmienić wzorzec.

• Nie traktuj złego zachowania, jako wymierzonego przeciwko Tobie.

• Zastanów się, jakie mogą być przyczyny tego zachowania. Czy potrafisz rozpoznać, co prowadzi do tego zachowania i w odpowiednim czasie zareagować?

• Kiedy czujesz, że dziecko próbuje wywołać kłótnię, spróbuj aktywnego słuchania. Nie blokuj dalszej dyskusji, ale skoncentruj się na treści przekazu, powtarzaj refleksyjnie, to, co mówi dziecko, aby wczuć się i zrozumieć, o co mu chodzi. Lepiej spokojnie dyskutować, niż się kłócić.

ROLA INTERNETU W ŻYCIU DZIECI I MŁODZIEŻY

Współczesne powszechne zainteresowanie technologią komputerową sprawiło, że takie narzędzie jak internet jest z powodzeniem wykorzystywane obecnie zarówno przez dorosłych jak i przez dzieci i młodzież.

            Internet jest nowoczesnym nośnikem informacji, wiedzy o świecie, pozwala porozumiewać się, uczyć i bawić. Nauka przy wykorzystaniu możliwości, jakie dają media elektroniczne podnosi efektywność procesu kształcenia. Dlatego niezmiernie istotne jest uświadomienie młodemu człowiekowi, że istnieje potrzeba nabycia umiejętności poruszania się w wirtualnym świecie oraz prawidłowego wykorzystywanie informacji w tym świecie znalezionych. Ważne jest, aby młodzi użytkownicy internetu posiadali odpowiednią i wyczerpująca wiedzę z zakresu edukacji medialnej. Już najmłodsze dzieci mogą znaleźć dla siebie interesujace strony z puzzlami, grami i zabawami edukacujnymi, które są pomocne w nauce czytania, pisania oraz przyswajaniu podstawowych zasad matematyki. Młodzież również bardzo często wspiera się w swojej edukacji internetem korzystając z portali i serwisów informacyjnych, edukacyjnych, czasopism w postaci elektronicznej a także słowników czy encyklopedii.

            Niestety, ostatnio coraz częściej mówimy również o róznych zagrożeniach związanych z nieumiejętnym korzystaniem z internetu, słyszymy nawet o uzależnieniach od sieci. Komputer bowiem służy dzieciom nie tylko do nauki, mnóstwo czasu spędzają korzystając z bogatej oferty gier komputerowych oraz nawiązując relacje drogą wirtualną. Znajomosci zawierane droga internetową są zazwyczaj bardzo płytkie, nietrwałe a nawet niebezpieczne. Nie mamy wiedzy na temat, kto znajduje się po drugiej stronie łącza, nie możemy sprawdzic czy wiek i personalia, które osoba podaje są prawdziwe. W ten sposób działają wszystkie szajki pedofilskie a dzieci myśląc, że rozmawiaja z rówieśnikiem wikłają się w niebezpieczne relacje.

Jeżeli stracimy poczucie kontroli nad tym ile czasu nasze dziecko korzysta z internetu oraz jakie treści są przedmiotem jego zainteresowania mogą zacząć się problemy szkolne i wychowawcze.

ZASADY DOBREJ KOMUNIKACJI W RODZINIE

    Wiek nastoletni to okres intensywnego wzrostu i przemian w organizmie. Hormony „buzują”, wpływając na zmienność nastrojów i większą drażliwość. Poza tym dorastające dziecko chciałoby mieć więcej wolności i zaufania. Chce, abyśmy poważnie je traktowali,       a tymczasem my, jako rodzice, coraz więcej od niego wymagamy, stosujemy coraz więcej zakazów i obciążamy je nowymi obowiązkami. Dlatego rodzi się bunt i będzie on przybierał na sile, jeśli nie okażemy dziecku więcej zrozumienia. Nastoletnie dziecko czuje swoją odrębność i chce ją zaznaczyć. Zaczyna od tego, co najłatwiejsze, demonstruje to odmiennym ubiorem, fryzurą na irokeza, kolczykiem w nosie, tatuażem, a także mrocznym wystrojem swojego pokoju itp. Wszystko, to ma podkreślić jego indywidualność, zakomunikować oddzielenie się od rodziców i to, że dorasta i chce być traktowany jak dorosły. Wyglądem         i swoim zachowaniem nastolatek krzyczy: „Hej, staję się dorosły, mam swoje zdanie, swoje potrzeby i problemy. W moim życiu dzieje się tak wiele, trudno mi sobie z tym wszystkim poradzić…”. Podstawą dążącą do dobrej komunikacji między rodzicem a dzieckiem, nastolatkiem jest zaspokojone wszystkich potrzeb dziecka, w szczególności:

  • potrzeby miłości – trzeba okazywać dziecku swoje uczucia, mówić o nich głośno, pokazywać, że jest najważniejsze. W domu powinny panować prawidłowe relacje między członkami rodziny, a zwłaszcza między mężem/żoną, aby dziecko czuło tą miłość i bliskość rodzicielską,
  • potrzeby bezpieczeństwa – dziecko w rodzinie musi czuć się całkowicie bezpiecznie. Poczucie bezpieczeństwa zmniejsza ryzyko, że w chwili wystąpienia u dziecka sytuacji zagrożenia ucieknie w świat pełen pokus, a tym samym zwiększa prawdopodobieństwo, że w sytuacji lękowej zwróci się o pomoc właśnie do rodziców, gdyż tam czuje się bezpiecznie i może liczyć na pomoc i wsparcie,
  • potrzeby akceptacji – dziecko musi wiedzieć, że bez względu na to, co zrobi lub powie nie zostanie odrzucone ani potępione. Oczywiście kara jest ważna w procesie wychowania podobnie jak nagroda, za dobre nagradzamy a za złe karzemy. Dziecko powinno wiedzieć, co jest złe i to nam, jako rodzicom się nie podoba i kiedy należy zmienić swoje postępowanie. Bez względu na wszystko dziecko powinno czuć się akceptowane i kochane,

 

Rady, które pomogą w rozmowie z Twoim dzieckiem

           
Jeśli chcesz dotrzeć do nastolatka, powinno się przestrzegać pewnych reguł:

  • Nie wydawaj rozkazów, ale poproś lub zaproponuj wybór,
  • Nie atakuj, a pokaż swoje uczucia,
  • Nie obwiniaj dziecka za wszystko, tylko opisz ten konkretny stan rzeczy lub tę zastaną sytuację,
  • Unikaj kazań,
  • Staraj się mówić krótko i konkretnie,
  • Nie „przesłuchuj”, zadając za dużo pytań, i zawsze cierpliwie słuchaj odpowiedzi,
  • Nie krytykuj, a przedstawiaj swoje oczekiwania.


Pamiętaj o argumentach:

  • Nie zrzędź, tylko częściej chwal nastolatka, nawet za drobiazgi,
  • Nie zwracaj się jak do malucha, ale traktuj jak partnera i poproś go nawet o pomoc
    czy radę,
  • Nie podnoś głosu, tylko pozwól synowi czy córce przedstawić swój punkt widzenia.

        
Nie używaj sformułowań:

  • Kiedy byliśmy w twoim wieku…- Kiedy mieliśmy tyle lat co ty, to…
  • Jesteś taki sam, jak twój ojciec… (do syna)
  • Nic nie umiesz, jak twoja matka… (do córki)
  • Dopóki mieszkasz w MOIM domu, masz robić, co ci każę…
  • Masz tak zrobić, bo ja tak mówię…
  • Inni mają lepsze stopnie, a ty co?
  • Nie, bo nie, i już!
  • To ja się tak dla ciebie poświęcam, a ty co?
  • Zabraniam ci i koniec!

           
Nie wydawaj wyroków:

  • Wiedzieliśmy, że ci się nie uda…
  • Nie mamy ochoty ci tego wyjaśniać, bo i tak nie zrozumiesz…
  • Nigdy się tego nie nauczysz…
  • Z tobą wcale nie można się dogadać…
  • I tak nic do ciebie nie trafia…
  • Nie obchodzi mnie, co zrobisz…
  • Rób, co chcesz, i tak będzie źle…- Stale się za ciebie wstydzę…

Pamiętaj!

  • Nie bagatelizuj i nie ośmieszaj gustu nastolatka, jego nowej sympatii, sposobu załatwienia jakiejś sprawy
  • Nie wydawaj bezwzględnych zakazów i nakazów
  • Unikaj nadopiekuńczości
  • Wsłuchaj się w dziecka potrzeby, pozwól mu mieć własne zainteresowania i pasje
  • Nie zgadzaj się, by nastolatek tobą manipulował. Zwykle rodzice sami potrafią
    odróżnić typowe zachowanie związane z wiekiem dojrzewania od poważnych zaburzeń.

           
Sygnałami, że z pociechą dzieje się coś niedobrego i trzeba szukać pomocy u specjalistów, mogą być:

  • Regularnie pojawiające się, nieakceptowane społecznie zachowania, np. nastolatek nie wraca do domu na noc, nadużywa alkoholu, wagaruje, wychodzi, nie mówiąc dokąd.
  • Całkowita zmiana kręgu znajomych. Nie znacie kolegów nastolatka, nic o nich nie wiecie, a dziecko unika rozmów na ten temat, albo dotrze do was informacja, że pociecha związała się z grupą przestępczą.
  • Brak jakichkolwiek zainteresowań, narastająca wrogość dziecka wobec rodziców bądź też pogłębiająca się apatia, a nawet auto-agresja (dziecko samo zadaje sobie ból fizyczny).


Nasze dzieci są indywidualnościami. Istnieją jednak zasady, o których warto pamiętać podczas rozmowy:

  •  Nie podnoś głosu. Twój krzyk to dla dziecka sygnał, że mu nie pomożesz.
  • Najpierw wysłuchaj. Pozwól mu przedstawić swój punkt widzenia. Nie przerywaj komentarzami.
  • Zadawaj pytania. Jeśli widzisz, że dziecko ma problem z odpowiedzią, nie nalegaj. Może za kilka minut będzie gotowe ci odpowiedzieć. Naciskając, tylko je zniechęcisz.
  • Nie musisz się zgadzać z tym, co nastolatek mówi, ani ulegać wszystkim jego prośbom i naciskom. Nie pozwól, by tobą manipulował. Ale pamiętaj  o argumentach. Unikaj słów: „Zabraniam ci i koniec”. Rozmawiaj spokojnie.”Rozumiem cię, ale…”, „Podobają mi się twoje argumenty, jednak mnie nie przekonałeś, wrócimy do tej rozmowy za rok”.
  • Jeśli czegoś dziecku zabraniasz, uzasadnij dlaczego. Przyznaj: „Martwię się o ciebie. Nie chce cię puścić na ten koncert, bo nie jestem w stanie zapobiec temu, co może cię tam spotkać”. Dziecko poczuje, że się o nie troszczysz. Może zaproponuj, że je na ten koncert zawieziesz i odbierzesz.
  • Zadziw trochę swoje dziecko, zaskocz. Potraktuj problem z humorem. Rozładuj napięcie, niech dziecko wie, że ma fajnego rodzica.
  • Nie mów: „Ja w twoim wieku, to…”, ani „Mnie było gorzej, ty masz wszystko” – to na nic. Lepiej zabierz dziecko na zakupy, pokaż, ile coś kosztuje i jak długo trzeba na to pracować.
  • Nie wygłaszaj wykładów ani nie zwracaj się jak do malucha. Traktuj dziecko jak partnera. Tłumacz w sposób prosty, zrozumiały.